چند  وقتی است  که این وبلاگ مثل گذشته  فعال  نیست و آنهم  از مشکلاتی است  که زندگی ماشینی امروزی برای ما بوجود آورده است .من هنوز به ده و به خانه ها ی قدیمی در ده  که نسبتا وسیع و تقریبا مرفع بود اتاقهای متعدد و حوض یا آب وآب انبار و باغچه ها با درختانی سر سبز و محیطی آرام  و خنک می اندیشم . واینکه همه چیز طبیعی اش بود نه گوشت مرغ های هورمونی نه تخم مرغی که زرده سفیده آن یکی است نه ماستی که ازشیر خشک درست میکنند و همه وهمه ماشینی و پشت سرش  بیماریهای مختلف. خوب که فکر میکنی می بینی مردم در روستا خودشان همه چیز را به طوری طبیعی بدست می آوردند.

و چون کشاورزی  داشتند  بیشتر آنچه  مورد  حاجت  بود از گوشت تازه  کنسرو شده و شیر و ماست  و روغن و تخم مرغ  و میوه های سر درختی  و پا درختی و انواع حبوبات و مانند اینها را خودشان داشتند و حاجتی نبود که فرضا کاسه به دست بگیرند و دنبال چند سیرماست از بقالی باشند و یا نان وگوشت را از نانوایی و قصابی خریداری کنند .

چشم انداز صحرای وسیع و افق باز. حال باید در میان خانه های محصور و کوچه های تنگ  زندگی کنند وحتی چند روز شاید خورشید یا ستارگان را نبینند.وآلودگیهای صوتی و هوا را تحمل کنند .وطی روز با استرسهای مختلف روز رابه پایان برسانند .

ولی مردم روستاها در بهار و تابستان از شیر و ماست قیمان گوسفندان در زمستان از شیر ماده گاوی که داشتند شیر و ماست میخوردند.

هنگام پائیز گوسفنداهای پرواری را میکشتند و گوشت آنها را تف میدادند که قورمه کنند  نشستن در پای آن دیگهای بزرگ قورمه  و نان را درآنها فرو بردن و خوردن از خود قورمه ها تازه میان نان نهادن برای بچه ها عالمی داشت .

مردم در خانه های خود دیگ های بزرگی داشتند و گوشت را در آن تف میدادند و قورمه می کردند و شکنبه گوسفند را که قبلا شسته و تمیز کرده و باد کرده  خشک کرده بودند می ریختند و روغن گوشت را نیز روی آن می ریختند تا لابلای قورمه را بگیرد و هوای باقی نماند و سر شکنبه را محکم می بستند و هر زمان میخواستند مقداری از آن را جدا کرده و با آن اشکنه یا آب گوشت یا غذای دیگر می پختند و این چنین گوشت تا آخر سالم می ماند و از آنها استفاده  می شده. وامروز با شصت وپنج یا هفتاد سال روزه میگیرد و میگوید اصلا متوجه نمی شود ولی یک جوان امروزی ضعف و غش میرود .راستی کدام بهتر است .من که هرچه فکر میکنم میبینم که تکنولوژی را برای راحتی انسان ساختند لیکن همین تکنولوژی بلای جان انسانها شده است وحتی به روستاهای دور افتاده هم سرایت کرده است.

قیمان  سر شیر

ن بختیاری