حجاب و عفاف شايد بدان سبب که يك موضوع کاملاً فطرى است و در سرشت و نهاد بانوان توسط خداوند بي‌همتا به وديعت نهاده شده است، براى حيات اجتماعى انسان نيز ضروري به نظر مي‌رسد
از اين رو و در اديان و مذاهب الهى داراى توصيه‌ها و تأکيدات فراواني است.

تمام اديان آسمانى، حجاب، عفت و حيا را بر زن واجب و لازم شمرده‏اند و جامعه بشرى را به سوى آن فراخوانده‏اند؛ زيرا حيا و لزوم پوشش به طور طبيعى در نهاد زنان به وديعت نهاده شده و احكام و دستورهاى اديان الهي هماهنگ و همسو با فطرت انسانى تشريع شده است. در آيين زرتشت، يهود، مسيحيت و اسلام حجاب بر زنان امرى لازم بوده است.

تاب‏هاى مقدس مذهبى، دستورات و احكام دينى، آداب و مراسم و سيره عملى پيروان اين اديان چهارگانه، بهترين شاهد و عالى‏ترين گواه بر اثبات اين مدعاست.

 حجاب در آيين زرتشت

پژوهش‏ها نشان مى‏دهد كه زنان ايران زمين از زمان مادها كه نخستين ساكنان اين ديار بودند، داراى حجاب كاملى، شامل پيراهن بلند چين‏دار، شلوار تا مچ‌پا و چادر و شنلى بلند بر روى لباس‏ها بوده‏اند. اين حجاب در دوران سلسله‏هاى مختلف پارس‏ها نيز معمول بوده است. بنابراين، در زمان  زرتشت  و بعد از آن، زنان ايرانى از حجابى كامل برخوردار بوده‏اند.

برابر متون تاريخى، در همه آن زمان‏ها پوشاندن موى سر و داشتن لباس بلند و شلوار و چادر رايج بوده است و زنان هر چند با آزادى در محيط بيرون خانه رفت و آمد مى‏كردند و همپاى مردان به كار مى‏پرداختند، ولى اين امور با حجاب كامل و پرهيز شديد از اختلاط‌هاى فسادانگيز همراه بوده است.

جايگاه فرهنگى پوشش در ميان زنان نجيب ايران‏ زمين به گونه‏اى است كه در دوران سلطه شاهان، هنگامى كه خشايارشاه به ملكه وشى دستور داد كه بدون پوشش به بزم بيايد تا حاضران، زيبايى اندام او را بنگرند، وى امتناع نمود و از انجام فرمان پادشاه سر باز زد و به خاطر اين سرپيچى، عنوان ملكه ايران را از دست داد.

تجليّات پوشش در ميان زنان ايران چنان چشمگير است كه برخى از انديشمندان و تمدن‏نگاران، ايران را منبع اصلى ترويج حجاب در جهان معرفى كرده‏اند. در زمان ساسانيان - كه پس از ظهور زرتشت است- افزون بر چادر، پوشش صورت نيز در ميان زنان اشراف معمول شد.

به گفته ويل دورانت پس از داريوش، زنان طبقات بالاى اجتماع، جز در تختِ روانِ روپوش‌دار از خانه بيرون نيامدند و هرگز به آنان اجازه داده نمى‏شد كه آشكارا با مردان آمد و رفت كنند. در نقش‏هايى كه از ايران باستان نيز بر جاى مانده است، هيچ صورت زنى ديده نمى‏شود.

حجاب در آيين يهود

همه مورخان، از حجاب سخت زنان يهودى سخن گفته‏اند. ويل دورانت مى‏گويد: گفت‏وگوى علنى ميان ذكور و اِناث، حتّى بين زن و شوهر از طرف فقهاى دين يهود ممنوع گرديده بود. دختران را به مدرسه نمى‏فرستادند و در مورد آنها كسب اندكى علم را به ويژه چيز خطرناكى مى‏شمردند. با اين همه، تدريس خصوصى براى اِناث مجاز بود.

 نپوشاندن موى سر خلافى بود كه مرتكب آن را مستوجب طلاق مى‏ساخت. زندگى جنسى آنان، عليرغمِ تعدد زوجات، به طرز شايان توجّه، منزّه از خطايا بود. زنان آنان، دوشيزگانى محجوب، همسرانى كوشا، مادرانى امين بودند و از آن‏جا كه زود وصلت مى‏كردند، فحشا به حدّاقل تخفيف پيدا مى‏كرد.

بدون ترديد مبناى حجاب در شريعت يهود، آيات تورات بود كه بر حجاب تأكيد مى‏نمود. كاربرد واژه چادُر و برقع كه به معناى روپوش صورت است، در آن آيات، كيفيت پوشش زنان يهودى را نشان مى‏دهد. تورات تشبه مرد و زن به يكديگر را نهى نموده، مى‏گويد:متاع مرد بر زن نباشد و مرد لباس زن را نپوشد؛ زيرا هر كه اين را كند، مكروه خداى است.در كتاب مقدس، وجوب پوشاندن موى سر، لزوم پرهيز از زنان فريبكار و بيگانه، نهى از لمس و تماس و واژه چادر، نقاب و برقع آمده است.

حجاب در آيين مسيحيت

مسيحيت نه تنها احكام شريعت يهود در مورد حجاب را تغيير نداد، بلكه قوانين شديد آن را استمرار بخشيد و در برخى موارد، قدم را فراتر نهاد و با سخت‏گيرى بيشترى وجوب حجاب را مطرح ساخت؛ زيرا در شريعت يهود، تشكيل خانواده و ازدواج امرى مقدس محسوب مى‏شد و طبق نوشته ويل دورانت، در سن بيست سالگى اجبارى بود؛ اما از ديدگاه مسيحيت قرون اوّليه، تجرّد، مقدس شمرده مى‏شد.

بنابر‌اين مسيحيت، براى از بين بردن زمينه هرگونه تحريك و تهييج، زنان را به صورت شديدترى به رعايت كامل پوشش و دورى از هر گونه آرايش و تزيين فراخواند. انجيل در موارد فراوان، بر وجوب حجاب و پوشش تأكيد و پيروانش را به عفاف فراخوانده است.

در كتاب مقدس در مورد لزوم آراستگى به حيا و كنار نهادن آرايش ظاهرى چنين آمده است: همچنين زنان، خويشتن را بيارايند به لباسِ مزّين به حيا و پرهيز؛ نه به زلف‏ها و طلا و مرواريد و رختِ گران‏بها، زن با سكوت به كمال اطاعت تعليم گيرد و زن را اجازت نمى‏دهم كه بر شوهر مسلّط شود؛ بلكه در سكوت بماند.(انجيل، رساله پوليس به تيموناؤس، باب دوم)

کتاب عهد جديد نيز لزوم پوشاندن موى سر، به ويژه در مراسم عبادى، با وقار و امين بودن زن و نهى از نگاه ناپاك به بيگانگان را خاطرنشان ساخته است. دستورات دينى پاپ‏ها و كاردينال‏هاى مسيحى كه بر اساس آن پوشاندن صورت الزامى و تزيين موى سر و آرايش آن و تنظيم آنها در آيينه و سوراخ نمودن گوش‏ها و آويختن گلوبند، خلخال، طلا و دستبند قيمتى، رنگ نمودن مو و تغيير صورت ظاهرى براي غير از همسر ممنوع بود

 شدت بيشترى را نشان مى‏دهد همچنين تصويرهايى كه از پوشاك مسيحيان و زنان اروپا به جا مانده، نيز به وضوح حجاب كامل زنان را نشان مى‏دهد. اگر چه امروزه در كتاب‌هاي مذهبي مسيحيان تغييرات زيادي مخصوصاً در آداب اجتماعي صورت گرفته‌است كه از آن جمله موضوع حجاب و پوشش زنان در دين مسيح(ع) است اما اين شواهد تاريخي خود دليلي بر اهتمام اديان ديگر به عفت و حجاب بانوان مي‌باشد.

فاطمه طلاییان

لینک های مرتبط :

حجاب امري عقلي است چرا پوشش خبري از قتل دو خانم در رسانه‌هاي غربي متفاوت بود؟

روز قتل الشربینی روز جهانی حجاب می‌شود