نگاهی کوچک به امامزاده هادی قاهان

چند نوبتی بود که با جناب حاج حسین شارعی تولیت امامزاده قرار میگذاشتم تا در رابطه با  امامزاده هادي (ع)صحبتی داشته باشیم که متاسفانه به دلایلی به تعویق می افتاد تا اینکه چند وقت پیش ایشان را در شب جمعه در امامزاده در حال مدیریت ساخت زائر سرا دیدم گفتم برای چند دقیقه هم که شده شما به نکاتی مورد نظر من اشاره بفرمائید که محبت کردند و به آن پاسخ دادند که به شرح ذیل  میآید .

 ساختار امامزاده

-         همطوریکه در پست های اولیه در این وبلاگ.به امامزاده هادي (ع)اشاره کردم ایشان به امام موسی بن جعفر منتعصب اند وسابقه تاریخی ضریح به 800 سال قبل برمیگردد و در ضریح نوشته شده شوال المکرم سال 600 هجری  .

-         مساخت کل فضاهای امامزاده روی هم حدود 3700 متر است و از سال 1367 که تولیت به حاج حسین شارعی واگذار شده  کار باز سازی ومرمت شروع  شده و هم اکنون نیز ادامه دارد .

-          بطور میانگین سالانه حدود 10 نفر از افراد فوت شده قاهان جمیزقان و بنابر و چاهک و گزآباد  در این محل دفن میشود (از روستاهای  بنابر و چاهک و گزآباد  فقط افراد خاص را برای دفن میآورند )

-         این بعقه دارای یک ایوان شرقی  (ودرب ورودی به حرم) و سه ایوان جنوبی  ویک ایوان غربی (درب ورودی از غرب به حرم)و درب ورودی از غرب (قاهان) به صحن غربی امامزاده.

-         دارای دو صحن شرق و غرب که صحن های اصلی و محل دفن 90 درصد اموات در این صحن ها است . و همچنین صحن شمالشرقی که بین درب ورودی ازسمت روستا بنابر و صحن شرقی است .

-         دارای یک فضای باز با یک حوض آب  در ضلع شمالی حرم  و درب ورودی از روستای جمیزقان.

-         دارای یک آب انبار قدیمی دربین درب ورودی از شمال (جمیزقان) به صحن

-         دارای یک درخت چنار به قدمت 150 سال

اقدامات انجام شده

-         یک سالن اجتماعات مردانه در ضلع شرقی صحن شرقی  به مساحت 150 متر

-         یک سالن اجتماعات زنانه  در ضلع شمالشرقی به مساحت 70 متر

-         سرویس بهداشتی و وضوخانه جداگانه زنانه و مردانه

-         دارای آب لوله کشی بهداشتی از قاهان و منبع ذخیر آب

-         بازسازی ویکدست کردن سنگ قبرها در صحن های غرب و شرقی

-         ثبت مشخصات  افراد دفن شده از سال 1367 در دفترمخصوص (قبلا اینکار انجام نمی شده است )

اقدامات در حال انجام

-         ساخت زائر سرا 

-          نقاشی بناها و دیوارها صحن ها حرم مطهر

-         سنگ کار قسمت پائینی  بنای  بیرونی حرم

-         استفاده از قبر های دو طبقه

برنامه های آینده

-         نماکاری آجر

-         ایجاد فضای بیشتر برای دفن مردها

-          

 حاج حسین شارعی متولد 1306 ساکن روستای جمیزقان  دارای یک پسر و یک دختر میباشد که هرکدام برای خودشان زندگی مستقلی دارند  وایشان از ذاکرین اباعبدالله الحسین (ع) میباشد و در کار تدفین همکاریهای لازم را با صاحبان عزا دارد به امید طول عمر با عزت برای ایشان .وچنانچه موقعیت بوجود بیاید بیشتر از اقدامات ایشان خواهم نوشت .

گذری بر نوع ساختمان های قدیمی در قاهان

خانه های روستائی معمولا به این صورت ساخته میشد که دارای یک حیاط و چندین اتاق و

انباری تندرستون محل پخت نان  دست شوئی  طویله  آغل گوسفندان

بالاخانه ها معمولا بر روی یک کلبه زیرین با خشت خام ساخته و با کاه گلی اندود می شد در وسط بالا خانه را مربعی به ابعاد تقریبا هفتاد سانتی متر به اندازه تقریبا پانزده سانتیمتر گود  کرده و در وسط  آن مربع .گودال مدوری به اندازه یک کاسه ایجاد کرده و همه را به کاه گل اندود بود و این را میگفتند گودال کرسی که در همه خانه های روستایی وبسیاری از خانه های شهری در آن زمان چنین چیزی بود. در آن گودال وسط آتش میریختند و به اصطلاح بوته  و هیزم را همانجا بر می افروختند و پس از آنکه شعله تمام می شد وآتش بی دود و شعله باقی می ماند کرسی را بر روی آن چاله قرارمی دادند که چهار پایه کرسی در چهار کنج آن قرار میگرفت و قیدهای کرسی مساوی لبه آن مربع می گشت و در اطرافش که فرش نمدی یا تشکچه ای انداخته بودند می نشستند و لحاف را بر روی کرسی می کشیدند و هنگامی که میخواستند بخوابند چهار طرف آن میخوابیدند. آستر لحاف مردم ده در آن زمان همه کرباس بود که در خمهای رنگرزی با نیل رنگ آبی میکردند و تا زمانیکه نو بود دست و پا آدمی که به آن مالیده می شد رنگ میگرفت  . سقف خانه ها چون در زمستان داخل آنها آتش می افروختند بیشتر آنها سیاه بود .و دیگر اینکه تمام اتاق ها و بالاخانه ها دارای طاقچه بودند.

که برای گذاشتن وسایل مثل چراغ و آینه استفاده می شد.و نکته دیگر اینکه دیوار ساختمانها بقدری ضخیم بود که در زمستان سرما براحتی نمی توانست نفوذ کند و زود گرم میشد و در تابستان خنک بود و کمتر گرم می شد.شخصا من دیوار خانه با ضخامت یک ونیم متر رااز نزدیک دید

ادامه دارد

ن بختیاری