محرم در قاهان

یارب الحسین (ع)

پیش گفتار

 ابو هارون مکفوف گوید :

 نزد حضرت صادق (ع ) بودم . فرمود ای اباهارون برای من  از مرثیه حسین(ع) شعر بخوان .

من شروع به خواندن  کردم، فرمود نه اینطور، آنچنان که برای خود می خوانید یعنی به آهنگ مرثیه رقت آور، نه اینطورساده .

پس شروع کرد م به خواندن .گوید حضرت گریست و فرمود : باز بخوان . من شروع کردم به خواندن قصیده ای دیگر سپس حضرت بگریست، و ناله زنان را از پشت پرده  شنیدم و چون فارغ شدم فرمود :

 ای« ابا هارون»

هرکس در رثای حسین(ع ) شعری بخواند و خود بگرید و پنج نفر را بگریاند بهشت بر او ثبت گردد، و هرکس نزد او یادی از حسین(ع ) شود و از دیده اش به اندازه بال مگس اشگ بیرون آید  پاداش او بر خداوند عزوجل لازم باشد و راضی نشود برای او جز بهشت

.(ترجمه ثواب الاعمال  ص 190)

یعلی عامری گوید :رسول خدا(ص) را به طعامی دعوت کردم . در راه، حسین (ع ) را مشاهده نمود که با کودکان به بازی مشغول بود . پیامبر (ص) دربرابر مردم ایستاد و دستان خود را گشود و حسین(ع ) خود را با شتاب به آغوش حضرتش افکند . رسول خدا (ص) با او شروع به خندیدن نمود تا آنجا که او را گرفت  و یک دست زیر چانه و دست دیگر بر پشت گردنش نهاد و دهان بر دهان وی گذاشت و او را بوسید .

 انگاه فرمود :

«حُسَيْنٌ مِنّى وَ أَنـَا مِنْ حُسَيْن، أَحَبَّ اللّهُ مَنْ أَحَبَّ حُسَيْناً، حُسَيْنٌ سِبْطٌ مِنَ الاَْسْباطِ.»;  .

حسین از من است و من از حسینم . خداوند، هرکس حسین را دوست بدارد، دوست میدارد .

برخود وظیفه دانستم که با توجه به کلمات نورانی ذکر شده و اهمیت این مساله برای شیعیان  ان حضرت و مطالب کامل و خلاصه ارائه شده  در سال قبل راجع به اتفاقات ومسائل روز عاشورا و شهادت حضرت و اصحاب و یاران و فرزندانش امسال دلها را متوجه به عشق و محبت به سید سالار شهیدان نمائیم وبا بیان نکات  بسیار زیبا دلها و قلبهایی شما عاشقان حسینی را به زلف کمند یار گرهی بزنیم باشد که مورد لطف  درگاه احدیت و محضر مقدس امام زمان (عج) و حضرت سید الشهدا قرار گیرد (انشاالله  )

گریه حضرت ادم  بر امام حسین (ع )

صاحب کتاب درّالیمین در تفسیر ایه مبارکه  37 سوره بقره میفرماید : آدم درساق عرش چند کلمه را دید.   جبرئیل او را بیاموخت که بدان کلمات که اسماء پیغمبر وآل پیغمبربود پناهنده شود و بدین گونه سخن گوید :

یا حمید بحق محمد       یا عالی بحق علی     یا فاطر بحق فاطمه      یا محسن بحق الحسین

یا قدیم الاحسان بحق الحسین

خدا را به این کلمات سوگند داد، چون به نام حسین(ع) رسیده  آتش از قلبش برانگیخت و آب از چشمش ریخت گفت :ای جبرئیل چه شد که در ذکر حسین (ع) قلب من اتش گرفت و اشک چشم را جاری ساخت  جبرئیل گفت : این فرزند تو به مصیبتی بزرگ گرفتار می شود که همه مصیبتها در نزد آن کوچک باشد . گفت ای برادر آن کدام است ؟ گفت: کشته می شود در حالتی که تشنه باشد وبی کس باشد و تنها و غریب باشد.  ای آدم او را می بینی در حالی که می گوید « واعطشاه... » تا زمانی که از تشنگی چشمش چنان تاریک میشود که آسمان را نمی تواند ببیند . وهیچ کس او را جواب نگوید ، الا با  زبان شمشیر و شراب مرگ  سر او را به نیزه می کنند و در شهرها می گردانند و اهل بیت او را اسیر میگیرند .

چون این سخن به پایان رفت آدم و جبرئیل چون مادر بچه مرده گریستند .

(ناسخ التواریخ ج 1 ص 275)

امام صادق(ع)  و سفارش گریه بر امام حسین (ع )

امام ششم فرمود : ای مسمع تو اهل عراقی آیا بر سر قبر حسین(ع) می روی ؟

عرض کردم:نه، اهل بصره مرا می شناسند و هواخواهان خلیفه و دشمنان بسیاری از ناصبی های قبایل ودیگران گرد من هستند .می ترسم خبرش را به خلیفه بدهند .فرمود : یاد مصیبتهای او را نمی کنی؟

عرض کرد: چرا . فرمود دل آزرده می شود؟  عرض کردم .آری، به خدا گریان می شوم تا خاندان من از چهره ام سوز دلم را می نگرند و دیگر نمی توانم چیزی بخورم و از رخسارم پیداست .

 امام فرمود :

 خدا بر اشکت رحمت کند . توازآنانی که برای آزردگی ما آزرده میشوند و در شادی ما  شادمانند ودرغم ما غمناکند و با ما در خوف و امنیت شریکند . هنگام مرگ، اجداد مرا دریابی، که سفارشت را به ملک الموت میکنند و مژده ای که چشمت را روشن  کند به تو بدهند، پیش از انکه بمیری، و ملک الموت از مادر نسبت به فرزند خود بر تو دلسوز تر و مهربانتر باشد .کسی که برای ما دلسوزی کند و بگرید بر آنچه کشیدیم ،هنوز اشک دیده اش نریخته خدایش رحمت کند و اشکی که به گونه اش روان شود، اگر یک قطره اش در دوزخ افتد آن را چنان خاموش کند که سوزش نداشته باشد و آن که برای ما داغدارباشد هنگام مرگ ما راکه بیند چنان شاد شود، که شادی از دلش نرود، تا بر سر حوض به ما رسد.

                                                    (نفس المهموم ص12)

امام حسن عسکری(ع)  و ارزش اشک برای امام حسین(ع)

در تفسیر امام حسن عسکری(ع)  است که خداوند صلوات و رحمت میفرستد بر گریه کنندگان حسین(ع) و ملائکه را می فرستد که اشک  ایشان را در شیشه ها ضبط می کنند و تسلیم خُزََّّان بهشت میکنند  و روز قیامت به ماء حیوان بهشت ترکیب می نمایند و طعم ان هزار برابر میشود و براتش جهنم می پاشند و اتش فرسخ ها از گریه کننده ها دورمی شود   (کبریت احمد ص 57)

حضرت ایت ا.. العظمی نجفی و عزاداری امام حسین(ع ) 

فرازهایی از وصیت نامه ایت ا..العظمی مرعشی نجفی که به فرزند خود سید محمود مرعشی نجفی است. سفارش می کنم به او : دستمالی راکه اشکهای زیادی در رثای جدم حسین مظلوم، و اهل بیت مکرٌ م او ریخته و صورت خود را با آن پاک کردم بر روی سینه در کفنم بگذارند . سفارش میکنم که  جنازه مرا روبه روی مرقد مطهر بی بی فاطمه معصومه(س) قرارداده و در این حال یک سر عمامه ام را به ضریح مطهر و سر دیگر را به تابوت بسته به عنوان دخیل و در این هنگام مصیبت وداع مولای من حسین مظلوم وبا اهلبیت طاهرینش رابخوانند. سفارش می کنم که جنازه مرادرحسینیه ای که تاسیس کرده ام ( برای عزای

جدم)، قراردهید و همین عمل بستن عمامه را تکرار کنند،  بدین ترتیب که یک سرآن را به منبر سیدالشهداء و سر دیگررا به تابوتم بسته و همان گونه مصیبت وداع را بخوانند.

                                      (وصیتنامه الهی حضرت ایت ا..العظمی مرعشی نجفی  ص 20)

خواب مقبل

مقبل مداح امام حسین(ع) میگوید : من خیلی عاشق زیارت قبر امام حسین(ع ) بودم، یکی ازتجاربه من گفت من تو را به خرج خود کربلا میبرم .یک کاروانی ترتیب دادند و حرکت کردیم . ولی در بین راه سارقها ریختند و کاروان ما را سرقت کردند و من دلشکسته به گلپایگان برگشتم، یک حسینیه ای بود، دران حسینیه مشغول عزاداری شدیم، تا شب عاشورای حسینی ،  شب عاشورا، را گریه کردیم و سینه زدیم ، روضه خواندیم، سپس من خوابیدم،در خواب دیدم که مشرف شده ام به صحن و سرای اباعبدالله الحسین(ع)  اما یک عده خادمهایی که لباس سفید مخصوص دارند.مامور انتظاماتند . من آمدم در حرم اباعبدالله ، دیدم یکی از خدام  دست مرا گرفت و گفت مقبل صبر کن . گفتم آقا این درخانه مولای من است . چرا دستم را گرفتی ؟  من عاشق  حسینم. می خواهم  بروم  به  زیارت  قبرش . یک  نگاهی به من کرد و گفت مقبل،آرام  بگیر.

 حرم را خلوت کرده اند ،مادرش فاطمه زهرا به زیارت قبرش آمده است . مقبل می گوید: من این حرف را شنیدم برگشتم توی صحن  دیدم در دهلیز وسط صحن یک مجلسی است، یک گروه با وقار، یک عده مردم نورانی نشسته اند، من هم همان دم درنشستم،طولی نکشید دیدم یک شخصیتی که او خورشید است و دیگران ستاره، وارد شد.زیربغل هایش را گرفته اند. قامتش خمیده وهمه بلند شدند و او را صدر مجلس جا دادند. سوال کردم این اقا کیست؟  گفتند:خاتم پیامبران است  پیغمبر فرمود: دیدید حسین را کشتند. پیامبر(ص) سررا بلند کرد و فرمود:  محتشم را بگوئید بیاید و برای ما روضه بخواند. گفت دیدم یک پیرمرد قد کوتا عمامه زولیده، محاسن انبوه آمد جلو،عرض ادب کرد و یک منبر از نور گذاشتند. پیغبر فرمود: برو بالا،

 پله اول ،  دوم .. تا پله نهم ایستاد .من گفنم حالا این دوازه بند شعر که گفته از کجایش شروع میکند، دیدم شروع کرد به خواندن این شعر :

   کشتی شکسته خورده طوفان کربلا                   در خاک و خون فتاده به میدان کربلا

   از اب هم  مضایقه  کردند  ک                     وفیانخوش  داشتند  حرمت مهمان  کربلا

همه گریه کردندد . پیغمبر رو کرد به انبیاء و فرمود دیدید حسینم را لب تشنه کشتند و آبش ندادند؟

محتشم خیال کرد دیگر بس است و ساکت شد. یک وقت پیغمبر فرمود:محتشم روضه بخوان، دلهای ماعقده دارد .

دیدم محتشم عمامه اش را زمین زد .از بالا منبر به پیغمبر عرض کرد، یا رسول ا... اینجا را نگاه کن .

اشاره کرد به گودی قتلگاه.

این کشته فتاده به هامون حسین توست      این صید دست و پاه زده در خون حسین توست

یک وقت دیدم ملائکه دویدند گفتند محتشم بس است، پیغمبرازحال رفت .پیغمبر را به هوش اوردند. پیغمبرعبایش را برداشت با دست خودش بر دوش محتشم انداخت .

 مقبل می گوید :دل من شکست. با خودم گفتم من هم مداح حسینم .چرا رسول خدا به من هیچ نفرمودند؟اما به محتشم عبا دادند. ازمجلس انبیاء بیرون آمدم .هی برمی گردم یک قدم پشت سرم را نگاه می کنم . اشکهای من جاری شد . خدایا حسین(ع) حلقه غلامی به گوش من نکرده است . در این حال دیدم یکی از خدام از توی حرم می دود، صدا زد : مقبل، مادرش زهرا(س) فرمود: مقبل برایم روضه بخواند .

 مقبل میگوید : من اول منبر ایستادم و این شعر را خواندم :

نه ذوالجناح دگر تاب استقامت داشت            نه شاه تشنه لبان بر جدال طاقت داشت

هوا  ز جور مخالف چوقیرگون گردید            عزیز فاطمه  از اسب   سرنگون  گردید

بلند  مرتبه  شاهی  زصدر  زین  افتاد           اگر  غلط   نکنم  عرش  بر زمین  افتاد

یک وقت گفتند مقبل بس است.  فاطمه زهرا (س) روی قبر حسین(ع) ازحال رفت . 

                                                                                      (گفتار وعاظ ج 4)

اثر عزاداری امام حسین (ع ) 

سید جلیل دکتر اسماعیل مجاب (دندان ساز)عجایبی از ایام مجاورت در هندوستان که مشاهده کرده بود نقل می کرد ازان جمله می گفت: عده ای از بازرگان هندو (بت پرست)به حضرت سیدالشهداء معتقد وعلاقمندند و برای برکت مالشان در سال مقداری از سود خود را درراه آن حضرت صرف می کنند .بعضی ازانها در روز عاشورا شربت و ... درست میکنند . بعضی مبلغی که راجع به آن حضرت است را به شیعیان میدهند تا در مراکز عزاداری صرف نمایند  یکی از آنها عادتش این بود که همراه سینه زنها حرکت می کرد و با انها سینه میزد .چون مُرد. بنا به رسوم مذهبی خودشان بدنش را به اتش سوزانیدند تا تمام بدنش خاکسترشد،  جزدست راست و قطعه ای از سینه اش که آتش ان دو عضو را نسوزانده بود . بستگانش ان دو عضو را نزد شیعیان آوردند. گفتند این دو عضو را جع به حسین(ع)  شماست . آری جایی که اتش جهنم که قابل مقایسه با اتش دنیا نیست به وسیله امام  خاموش می گردد .پس نسوزاند اتش دنیوی به واسطه آن حضرت،  جای تعجب نیست.

                                                                (داستانهای شگفت انگیز شهید دستغیب )

ثواب سلام بر حسین (ع )

در حضور یکی از امامان معصوم سخن از فضایل و پاداشهای بسیار عبادت در یکی از شبهای مقدس به میان آمد . شخصی درآنجا حضورداشت آهی کشید و گفت :«واغفلتاه» آن شب گذشت و من غافل بودم و عبادت در آن شب رافراموش کردم . امام به او فرمود :پاداش تو ازهمه کسانی که در ان شب به عبادت مشغول بودند بیشتراست، زیرا دیدم آب نوشیدی و سپس به یاد تشنه امام حسین(ع) افتادی و گفتی، سلام بر حسین و لعنت بر قاتلان او باد.                                                 (صاحب دلان ص 190)

داود بن کثیری رقی  روایت کرده که در خدمت جناب امام صادق(ع)  بودم که آب طلبید، چون آشامید دیدم اشک از چشمهای ان حضرت روان شد و فرمود :هرکس اب بیاشامد و  یاد کند حسین را و لعن بر قاتل او کند خدا صد هزار حسنه برای او نویسد و صدهزار سیئه از اومحو کند و صد هزاردرجه بر اومنظور کند و گویا صد هزار بنده آزاد کرده و خدا او را درروز قیامت با روی سفید محشورمیکند

                                                                          (اربعین حسینی ص 184)

داستان ملا عباس چاوش

مرحوم حاج شیخ مهدی مازندرانی در کتاب آثارالحسین نوشته در مازندران ، یک نفر بود به نام ملاعباس چاوش . او هر سال یک پرچم می گرفت روی دست و به طرف کربلا می رفت یک مشت مردم هم به دنبال او به کربلا می رفتند .او میگوید یک سال تصمیم گرفتم کربلا نروم .چون یک گرفتاری داشتم. یک عده از جوانهای اطراف آمدند و گفتند ملا عباس برویم کربلا . گفتم یک گرفتاری دارم ،خلاصه گرفتاریش را برطرف کردند. ملا عباس پرچم را برداشت وگفت هرکه دارد هوس کرببلا بسم ا...

 ملاعباس به راه افتاد، جمعیتی ازمردم هم با او راه افتادند .ازشهرها گذشتنند تا رسیدند نزدیکی های کربلا و درمنزلگاهی منزل کردند . دورهم سرشب نشستند یک وقت ملاعباس گفت رفقا امشب چه شبی است؟ گفتند شب جمعه.گفت رفقا آن چراغها رامی بینید؟گفتند آری: گفت انها چراغهای گلدسته های حرم امام حسین(ع) است . رفقا یک منزل بیشتر نمانده میدانم خسته و مانده و ناراحتید اما بیایید چون شب جمعه است این یک منزل دیگر هم را برویم . شب جمعه یک زیارتی از امام حسین(ع)  بکنیم، همراهان قبول کردند و راه افتادند . ان وقت ها هتل و مسافرخانه نبوده است، کاروانسرهایی بود.

انها با اسب و مرکب های خود شان داخل یک کاروانسر رفتند و اسبهایشان را گذاشتند.

ملاعباس گفت تا صبح نشده برویم حرم همه آمدند و وارد حرم شدند جوانها آمدند و دورش را گرفتنند و گفتند ملاعباس.آن شبهای جمعه که ما درمازندران بودیم تو نوحه می خواندی و ما برای امام حسین (ع)

سینه میزدیم. حالا چرا نوحه نمی خوانی؟  گفت چشم ملاعباس می گوید من با خودم گفتم می روم توی حرم زیارت می خوانم برایشان، بعد می روم بالاسرامام دفترچه نوحه ام را باز می کنم هر نوحه ای که آمد همان را میخوانم . گفت آمدم بالا سر امام حسین(ع)  دفترچه ام را در آوردم بازکردم، دیدم نوحه علی اکبر آمد. نوحه حضرت علی اکبرخواندم یک عده جوان و سفر اول و داخل حرم امام حسین(ع) شب جمعه چه حالی پیدا کردند .گفت رفقا بس است برویم استراحت کنیم . همه را آورد. گفت خسته بودیم، دراز کشیده ،خوابمان  برد. ملاعباس می گوید. درعالم خواب دیدم کسی در سرا را میزند بلند شدم ، آمدم ببینم کیست .دیدم غلام سیاهی است  سلام کرد. به من گفت ملاعباس چاوش شمائید؟گفتم بله. گفت اقا فرمودند به رفقا بگویید مهیا بشوید.ما می خواهیم به دیدن شما بیائیم،

 گفتم اقا کیست؟

  گفت همان اقایی که این همه راه به عشق و علاقه او آمدی. گفتم امام حسین(ع) ؟ گفت آری. گفتم امام حسین (ع )می خواهد بیاید اینجا؟گفت آری .گفتم کجاست ، ما میرویم پا بوسش گفت نه. فرموده من می آیم.

ملاعباس میگوید، در عالم خواب رفقا را خبر کردم و همه مودب نشستیم . طولی نکشید در سرا باز شد. مثل اینکه خورشید طلوع کند. آقا تشریف فرما شدند، خواستیم از جا برخیزیم ،اقا اشاره کرد بنشینید، شما خسته اید تازه از راه رسیدید . راحت باشید، یک یک احوال ما را پرسید. فرمود :ملاعباس ،عرض کردم بله. فرمود می دانی چرا امشب اینجا آمده ام؟  عرض کردم نه اقا.  فرمود : سه تا کار داشتم . عرض کردم چیست اقا جان؟ فرمود: بدان  اول هرکس زائر ما باشد به دیدنش میرویم.  دوم شبهای جمعه وقتی مازندران جلسه دارید یک پیر مردی دم در می نشیند و کفشها را درست میکند .سلام مرا به او برسان  . سوم آمدم به تو  بگویم اگر دومرتبه شب جمعه به حرم آمدی و خواستی نوحه بخوانی  نوحه علی اکبر نخوان.  عرض کردم چرا نخوانم؟  مگر بد خواندم ؟ غلط خواندم ؟ فرمود نه صدا زد  ملاعباس مگر نمی دانی شبهای جمعه مادرما فاطمه(س) به کربلا می اید .

زیارت عاشورا

حاج  محمد علی یزدی که مردی فاضل صالحی بود، در یزد که دائما مشغول اصلاح امر آخرت خود بود و شبها در مقبره ای خارج از یزد که در آن جماعتی از صلحا  مدفونند ، و معروف است به « مزار» بسر می برد. و او را همسایه ای بود که در کودکی با هم بزرگ  شده و درنزد، یک معلم میرفتند تا آنکه بزرگ شده و شغل عشاری پیش گرفت ، تا آنکه مُرد، و در همان مقبره  نزدیک محلی که آن مرد صالح  بیتوته

می کرد. او را دفن کردند. پس او را در خواب دید، پس از گذشتن کمتر ازماهی، که درهیئت نیکویی است.  پس به نزد او رفت و گفت. من میدانم مبداء ومنتهای کار تو و ظاهر و باطن تو را و نبودی ازآن که احتمال رود  باطن ایشان نیکی باشد و شغل تو مقتضی نبود ، جز عذاب را. پس به کدام عمل به این مقام رسیدی؟  گفت: چنان است که گفتی و من در اشد عذاب بودم .از روز وفات تا دیروز که زوجه  استاد اشرف  حداد فوت شد و در این مکان او را دفن کردند (واشاره کرد به موضعی که قریب صد ذراع از او دور بود ) و در شب وفات او حضرت ابی عبداله الحسین(ع) سه مرتبه او را زیارت کرد و در مرتبه سوم امر فرمود: به رفع عذاب از این مقبره  پس حا لت ما نیکو شد و در سعه و نعمت افتادیم .

پس از خواب متحیرانه بیدار شد و حداد را نمی شناخت  و محله او را نمی دانست . پس در بازار حدادان از او تفحص کرد و او را پیدا نمود. از او پرسید  برای تو زوجه ای بود؟  گفت آری  دیروز وفات کرد و او را در فلان مکان (همان موضع را اسم برد )دفن کردم. گفت :او به زیارت اباعبدالله  رفته بود؟ گفت نه. گفت: ذکر مصائب او می کرد؟گفت: نه. گفت مجلس تعزیه داری داشت؟ گفت: نه.

آنگاه گفت چه می جویی ؟خواب رانقل کرد.گفت آن زن همیشه زیارت عاشورامی خواند.

                                                                           ( مفاتیح الجنان ص864)

چند حدیث اخلاقی از حضرت امام حسین (ع)

حلم زینت است و وفا پارسایی.                      (بحار الانوار ج 78 ص 122)

کسی که جود کند، بزرگ شود  کسی که بخل کند، خوار شود.   (بحار الانوار ج 78 ص 121)

هرکس گره از کار مسلمانی بگشاید  خداوند در دنیا و اخرت گره از کارش خواهد گشود.

                                                                                      (بحار الانوار ج 78 ص 122  )

بدانید که خواسته های مردم ازشما، ازنعمتهای پروردگاراست.بنابر این ازانها ملول وناراحت نشوید.

                                                         (لمعات الحسین ص 15)

سلام هفتاد حسنه دارد، که شصت و نه ثواب ان، برای سلام کننده و یکی برای سلام دهنده است.

                                                                              (تحف العقول )

مطالب فوق با همکاری  عزیزان ذیل صورت گرفته است.

استخراج متن مداح اهل بیت: حاج وحید مرتضوی(داماد مرحوم سید مرتضی مقیمی)

تایپ و ویرایش و هماهنگ کننده: بختیاری

امام حسين(عليه السلام)

پرتوى از سيره و سيماى سالار شهيدان(عليه السلام)

حضرت ابى عبداللّه الحسين(عليه السلام)، دومين فرزند امام على و فاطمه زهرا(عليهما السلام) بنا بر مشهور، روز سوم شعبان سال چهارم هجرى در مدينه بوده است.

پس از ولادت، پيامبر اكرم(صلى الله عليه وآله وسلم) نام وى را «حسين» گذاشت، آن گاه او را بوسيد و گريست و فرمود: تو را مصيبتى عظيم در پيش است، خداوندا! كشنده او را لعنت كن! آن حضرت به مصباح الهدى و سفينة النّجاة و سيّد الشّهداء و ابوعبداللّه معروف است.

مسعودى مي نويسد: امام حسين(عليه السلام) مدّت هفت سال با رسول خدا(صلى الله عليه وآله وسلم)بود و در اين مدّت، آن حضرت خود متصدّى غذا دادن و علم و ادب آموختن به امام حسين(عليه السلام)بود.

شدّت علاقه پيامبر اكرم(صلى الله عليه وآله وسلم) به حسين(عليه السلام) به قدرى بود كه كوچكترين ناراحتى او را نمىتوانست تحمّل كند.

روزى پيامبر از در خانه فاطمه(عليها السلام) مىگذشت، صداى گريه حسين را شنيد، وارد خانه شد و به دخترش فرمود: مگر نمي دانى كه گريه حسين در من چقدر مؤثّر است، آن گاه طفل را بوسيد و گفت:

                             «خداوندا! من اين كودك را دوست دارم تو نيز او را دوست بدار».

حديث معروف»

«حُسَيْنٌ مِنّى وَ أَنـَا مِنْ حُسَيْن، أَحَبَّ اللّهُ مَنْ أَحَبَّ حُسَيْناً، حُسَيْنٌ سِبْطٌ مِنَ الاَْسْباطِ.»

يعنى: «حسين از من است و من از حسينم، خداوند دوست دارد كسى را كه حسين را دوست مي دارد، حسين سبطى از اسباط است.» موردِ قبول شيعه و سنّى است.

حسين بن على(عليه السلام) مدّتِ هفت سالِ دوران كودكی اش را با پيغمبر اكرم(ص) سپرى كرد و پس از رحلت آن بزرگوار، مدّت سى سال در كنار پدرش على(عليه السلام) به سر برد و در همه حوادث پرتلاطم دوران آن حضرت حضورى پرتلاش داشت.

پس از شهادت اميرمؤمنان(عليه السلام) ده سال تمام همراه و همگام با برادر عزيزش امام حسن(عليه السلام)زندگى كرد و پس از شهادت برادر در سال 50 هجرى، به مدّت ده سال، به ارزيابى حوادث زمان پرداخت و بارها به معاويه پرخاش كرد و پس از مرگ او در برابر حكومت يزيد، شجاعانه ايستادگى و از بيعت با او خوددارى كرد، تا اين كه در محرّم سال 61 هجرى به همراه گروهى از بستگان و ياران باوفايش، در سرزمين كربلا به شهادت رسيد.

حسين بن على(عليه السلام) نمونه كامل يك انسان برجسته و متشخّص بود و نام حسين در اذهان، همراه با شجاعت و ظلم ستيزى و جوش و خروش بر ضدّ هر گونه ستم و تبعيض است.

در دوران پنج سال حكومت پدر با او همكارى می كرد و در پى چاره می گشت كه پيش از آن كه امّت، نَفَسِ واپسين را برآورد، نفحه حياتى در او بدمد و در تاريخ طرحى نو دراندازد.

سال شصتم به پايان نرسيده بود، امام حسين(عليه السلام) ديد كه مردم در مقابل برادرش امام حسن(عليه السلام) از نفس افتاده و هرچه از باقيمانده مكتب در ميانشان بوده از آنها دور گرديده و توده مردم، خود را در گلوى گشاد بنی اميّه انداخته اند. امام احساس كرد كه براى به حركت درآوردن امّت، ديگر خطابه و سخنرانى حماسى كافى نيست، بلكه بايد اراده شكست خورده امّت را به پذيرفتن فداكارى وادارد و آنان را بر ضدّ باطل بشوراند تا زمينه تحقّقِ حقّ را فراهم سازد و در اين راه، با فداكارى منحصر به فرد خود، براى حال و آينده معيارى ارزشمند و ثابت بر جاى نهاد.

هدف قيام

هدف قيام امام حسين(عليه السلام) را به آسانى و بدون تكلّف مي توان از سخنان آن حضرت استنباط كرد.

آن گاه كه امام(عليه السلام) بر اثر تهاجم عمّال حكومت ناچار شد از مدينه خارج گردد، در ضمن نوشته ها ، هدف حركت خود را چنين شرح داد:

 1- من از روى خود خواهى و خوشگذرانى و يا براى فساد و ستمگرى قيام نكردم، من فقط براى اصلاح در امّت جدّم از وطن خارج شدم. مي خواهم امر به معروف و نهى از منكر كنم و به سيره و روش جدّم و پدرم على بن ابيطالب عمل كنم.»

در اين سخن چند نكته مهمّ، شايان توجّه است:

1 ـ اصلاح امّت، 2 ـ امر به معروف و نهى از منكر،3 ـ تحقّقِ سيره و روش پيامبر و على(ع).

 2 ـ آن حضرت در مقام ديگرى فرموده است بار خدايا! تو مي دانى كه آنچه از ما اظهار شده براى رقابت در قدرت و دستيابى به كالاى دنيا نبوده، بلكه هدف ما اين است كه نشانه هاى دينت را به جاى خود برگردانيم و بلادت را اصلاح نماييم، تا ستمديدگان از بندگانت امنيّت يابند و به واجبات و سنّتها و دستورهاى دينت عمل شود.

»در اين سخن هم چند نكته قابل توجّه است:

1 ـ برگرداندن نشانه و علائم دين به جاى اصلى خود،2 ـ اصلاحات در همه شهرها،3 ـ ايجاد امنيّت براى مردم،4 ـ فراهم ساختن زمينه عمل به واجبات و مستحبّات و احكام الهى.

3 ـ در برخورد با سپاه حرّ بن يزيد رياحى فرمود:« اى مردم اگر شما از خدا بترسيد و حقّ را براى اهلش بشناسيد، اين كار بهتر موجب خشنودى خداوند خواهد بود. و ما اهل بيت پيامبر(صلى الله عليه وآله وسلم)، به ولايت و رهبرى، از اين مدّعيانِ نالايق و عاملان جور و تجاوز، شايسته تريم .»

4 ـ و نيز در مقام ديگر فرمود:

«ما اهل بيت به حكومت و زمامدارى، نسبت به كسانى كه آنرا تصرّف كرده اند،سزاوارتريم.»

از اين دو بخش از سخن امام(عليه السلام) نيز به وضوح استفاده مىشود كه آن حضرت خود را شايسته رهبرى و زمامدارى بر مردم مىداند، نه يزيد فاسد و دستگاه جائر او را.

بنابراين، هدف امام حسين(عليه السلام) در اين قيام ، تحقّقِ كاملِ حقّ بوده است.

امورى كه آن حضرت به عنوان فلسفه قيامش به آنها اشاره مي كند، از قبيل:

 اصلاح امّت، امر به معروف و نهى از منكر، تحقّق سيره پيامبر و على، برگرداندن علائم و نشانه هاى دين به جاى خود، اصلاحات در شهرها، امنيّت اجتماعى، فراهم ساختن زمينه اجراى احكام، همه و همه اين امور، زمانى قابل تحقّق و اجراست كه ولايت و حكومت در مجرا و مسير اصلي اش قرار گيرد و به دست امام(عليه السلام)بيفتد; لذا فرمود: «ما اهل بيت شايسته اين مقاميم نه متصرّفانِ متجاوز و جائر».

پس هدف نهايى آن حضرت، تشكيل حكومت اسلامى بر اساس سيره پيامبر و على بوده است; كه در پرتو آن، احكام الهى اجرا مي شود و نشانه هاى دين آشكار و شهرها اصلاح و امنيّت پابرجا و امر به معروف و نهى از منكر انجام، و سيره و سنّت پيامبر و على متحقّق، و در نتيجه كار امّت اصلاح مىگردد.

نكته شايان توجّه اين كه تلاش خالصانه براى تشكيل حكومت اسلامى كه منبع و منشأ تمام خيرات و بركات است ـ و شعبه مهّم ولايت على و آل على(عليه السلام) هم كه همان قبول حاكميّت و پذيرش تفسير آنان از دين است ـ غير از حكومت و سلطنت استبدادى و رياست طلبى و كشورگشايى بر اساس هواهاى نفسانى است كه منشأ تمام مفاسد و شُرور است.

نتايج قيام حسينى

1ـ درهم شكستن اركان مخوف دين سالارى ساختگى اُمَوى كه امويان و يارانشان سلطه سلطنتى خود را بر آن استوار ساخته بودند و رسوا ساختن حاكمان تبهكار بني اميّه كه پيوسته در صدد اِحياى نظام جاهلى بودند.

2ـ بيدار كردن وجدانهاى خفته : شهادت فجيع امام حسين(عليه السلام)در كربلا موجى شديد از احساس گناه در وجدان مسلمانانى كه او را يارى نكردند برانگيخت.

اين احساس گناه دو جنبه داشت: از يك طرف آنها را وادار مي ساخت كه گناهى را كه مرتكب شده اند با كفّاره بشويند و از طرف ديگر به كسانى كه آنها را به ارتكاب چنين گناهى واداشته بودند، كينه و نفرت بورزند. به طورى كه انگيزه قيام توّابين همان كفّاره يارى نكردن امام حسين(عليه السلام)، و انتقام گرفتن از امويان بود.

مقدّر چنين بود كه آتش اين احساس گناه، پيوسته برافروخته ماند و انگيزه انتقام از بني اميّه در هر فرصت به انقلاب و قيام بر ضدّ ستمگران منتهى گردد.

3ـ ارائه اخلاق جديد : قيام امام حسين(عليه السلام) موجب آن گرديد كه در جامعه، نوعى اخلاق بلند نظرانه پديد آيد. امام(عليه السلام) و فرزندان و يارانش در قيام بر ضدّ بني اميّه، اخلاق عالى اسلامى را با همه صفات و طراوت آن نشان دادند. آنان اين اخلاق را بر زبان نياوردند، بلكه با خون خود آن را مسجّل ساختند.

مردم عادى قبايل عادت كرده بودند كه دين و وجدان خود را به بهاى اندك بفروشند و در برابر ستمكاران گردن خم كنند تا از عطاهاى آنان بهره مند گردند.

هدف  مسلمانان  عادى  همان  زندگى  روزمرّه  شخصى بود و تنها به  زندگانى  خويش

 مي انديشيدند.

در آنان، دردهاى اجتماعى تأثيرى نداشت، به قول شاعر :

از درد سخن گفتن و از درد شنيدن با مردم     بي درد ندانى كه چه دردى است!

تنها كوشش آنان اين بود كه دسترنج خويش را حفظ كنند و به توجيهات رهبران رام باشند، مبادا نامشان از فهرست حقوق بگيران حذف شود، لذا در مقابل جور و ستمى كه مي ديدند، خاموشى مي گزيدند و تمام تلاش آنها اين بود كه مفاخر قبيله اى خود را بازگو كنند و سنّتهاى جاهلى خويش را زنده سازند.

اصحاب حسين(عليه السلام) مردمى ديگر بودند كه در سرنوشت خويش با امام همراه شدند و با اين كه داراى زن و فرزند و دوستانى بودند و از بيت المال هم حقوقى دريافت مي نمودند و زندگانى نسبتاً راحتى داشتند و مي توانستند از لذّت هاى حيات برخوردار گردند، از همه اينها چشم پوشيدند و براى نثار جان در راه حسين(عليه السلام) با ستمگران به ستيز برخاستند.

براى بيشتر مسلمانان آن روز، اين نكته بسى جالب بود كه يك انسان بين زندگانى زبونانه و مرگ شرافتمندانه، مرگ با عزّت را بر زندگى با ذلّت ترجيح دهد.

براى مردم اين نمونه اى عالى و شگفت انگيز بود. چنان خصلتى وجدان هر مسلمانى را تكان مي داد و او را از خواب سنگين و طولانى راحت طلبى و فرصت طلبى و بيدار مي كرد تا زندگى اسلامى شكلى ديگر گيرد; شكلى كه سالها پيش از قيام حسين(عليه السلام)از ميان رفته بود.

 قيام امام حسين(عليه السلام) پس از ديرى خاموشى، از نو موجب برانگيختن روح مبارزه جويى گرديد و اين چنين قيام حسينى و كربلاى خونين او، همه سدّهاى روحى و اجتماعى را كه مانع قيام و انقلاب مي شد، درهم فرو ريخت.

قيام حسين(عليه السلام) به مردم اين درس را آموخت كه به آنان بگويد: تسليم نشويد، انسانيّت خود را مورد معامله قرار ندهيد، با نيروى اهريمن بجنگيد، و همه چيز را در راه تحقّق آرمانهاى اسلام محمّدى(صلى الله عليه وآله وسلم) فدا سازيد.

قيام حسينى در وجدان گروه بسيارى از مردم اين انديشه را برانگيخت كه با حمايت نكردن از حسين(عليه السلام) مرتكب گناه شده اند و بايد كفّاره بپردازند و كفّاره آن جز مبارزه با حاكمان جور و ظلم و ريشه كن نمودن بنياد فاسد استبداد، چيز ديگرى نيست.

اين گونه پس از نهضت حسينى(عليه السلام)، در مكتب، روح انقلاب دميده شد و مردم در انتظار رهبرى قاطع بودند و هرگاه پيشگامِ ظلم ستيزى را مىيافتند بر ضدّ حكومت بنىاميّه دست به انقلاب مىزدند. در همه اين انقلابها، شعار انقلابيون، خونخواهى حسين(عليه السلام)بود.

انقلاب توّابين و انقلاب مردم مدينه و قيام مختار ثقفى در سال 66 هجرى و انقلاب زيد بن على بن حسين(عليه السلام) در سال 122 هجرى، نمونه هايى از ظلم ستيزى است كه همه آنها ريشه در حركت و قيام بىنظير حسينى(عليه السلام)دارد.

در اين انقلابها مسلمانان پيوسته به دنبال آزادى و عدالت بودند ـ كه حكومتكنندگان آن را خفه كرده بودند ـ و تمام اين تحرّكات به بركت تحرّك و قيام حسينى بود.

و اين گونه حسين(عليه السلام) درس حريّت و آزادگى و استقلال و ظلم ستيزى را تا دامنه قيامت به همه انسانها آموخت. سخنان حضرت ابىعبداللّه الحسين، بهترين معرّف هدف والاى آن حضرت است، از سرتاسر كلمات حضرتش نداى انسان دوستى و حريّت و عدالت و ظلم ستيزى و مقاومت در برابر جور حاكمان زر و زور به گوش مي رسد.

از ميان كلمات قدسى آن حضرت، چهل حديث را برگزيده ايم كه تقديم خوانندگان ارجمند        مي كنيم.

 * * *

چهل حديث

عَنْ أَبى عَبْدِاللهِ الْحُسَيْن(عليه السلام):

1- پند امام به عالمان

ابى عبداللّه الحسين(عليه السلام) خطاب به عالمان بي عمل و تاركان امر به معروف و نهى از منكر فرموده اند:اى گروه نيرومندى كه به دانش مشهور و به نيكى مذكور و به خيرخواهى معروف و با نام خدا و مذهب در نفوس مردم، با مهابت جلوه گريد! شريف از شما حساب مي برد و ضعيف شما را گرامى مي دارد، و كسانى كه بر آنها برترى و حقّى نداريد، شما را بر خود ترجيح مي دهند، شما وسيله حوائجى هستيد كه بر خواستارانش ممتنع است، و به هيبت پادشاهان و كرامت بزرگان در راه گام برمي داريد...!  و امّا حق ضعيفان را ضايع كرديد! و حقّ خود را كه به گمانتان شايسته آنيد طلب نموديد...! و با اين حال آرزوى بهشت الهى را داريد و همجوارى پيامبران و امان از عذابش را در سر مي پرورانيد!

 2- اصلاح امّت، نه قدرت طلبى

در باره فلسفه قيامش فرمود :بار خدايا! تو مي دانى كه آنچه از ما اظهار شده براى رقابت در قدرت و دستيابى به كالاى دنيا نيست; بلكه هدف ما اين است كه نشانه هاى دينت را به جاى خود برگردانيم و بلادت را اصلاح نماييم تا ستمديدگان از بندگانت امنيّت يابند و به واجبات و سنّتها و دستورهاى دينت عمل شود.

3- بهداشت جسم و خودسازى

اى مردم! شما را به تقواى الهى سفارش مي كنم و از (گناه كردن) در ايّامش برحذر مي دارم... در مدّت عمر به سلامت و تندرستى جسم پيشى گيريد... و از كسانى مباشيد كه بر گناه بندگان بيم دارند و خود از عقوبت گناه خويش آسوده خاطراند!

4- اقسام جهاد

جهاد بر چهارگونه است: دوتاى آن فرض، و يكى سنّت كه جز با فرض برپاداشته نشود، و ديگر جهاد سنّت. امّا آن دوتايى كه فرض است، يكى جهاد شخص با نفس خود در مقابل معصيتهاى الهى است، و آن بزرگترين جهاد است، و جهاد با كفّار كه هم مرز با شمايند فرض است. و امّا جهادى كه سنّت است و جز با فرض برپا نشود، جهاد با دشمن است، و واجب است بر همه امّت، و اگر جهاد را ترك كنند عذاب بر آنان آيد و اين عذابى است كه از خود امّت است. و چنين جهادى بر امام سنّت است و حدّ آن اين است كه امام با امّت به سراغ دشمن روند و با آنها جهاد كنند. و امّا جهادى كه سنّت مطلق است عبارت از هر سنّتى است كه شخص آن را برپا مي دارد و در برپايى و اجرا و زنده كردن آن تلاش مي كند. بنابراين، هر نوع كار و كوشش در اقامه آن از بهترين اعمال خواهد بود، زيرا كه آن زنده نمودنِ سنّت است و پيامبر اكرم(صلى الله عليه وآله وسلم)فرموده است:

«هر كه سنّت و روش نيكويى را به وجود آوَرَد پاداشش براى او خواهد بود و نيز ثواب هر كه تا روز قيامت بدان عمل كند، بدون آن كه از ثواب آنها هم چيزى كاسته شود.»

5- تباهى دنيا

امام حسين(عليه السلام) در هنگام سفر به كربلا فرمود:راستى اين دنيا ديگرگونه و ناشناس شده و معروفش پشت كرده، و از آن جز نمى كه بر كاسه نشيند و زندگي اى پست، همچون چراگاه تباه، چيزى باقى نمانده است. آيا نمي بينيد كه به حقّ عمل نمي شود و از باطل نهى نمي گردد؟ در چنين وضعى مؤمن به لقاى خدا سزاوار است. و من مرگ را جز سعادت، و زندگى با ظالمان را جز هلاكت نمي بينم. به راستى كه مردم بنده دنيا هستند و دين بر سر زبان آنهاست و مادام كه براى معيشت آنها باشد پيرامون آناند، و وقتى به بلا آزموده شوند دينداران اندكاند.

6- نعمت ناخوش انجام

غافلگير كردن بنده از جانب خداوند به اين شكل است كه به او نعمت فراوان دهد و توفيق شكرگزارى را از او بگيرد.

7- عبادتِ تاجران، عابدان و آزادگان

گروهى خدا را از روى ميل و رغبت (به بهشت) عبادت مي كنند كه اين عبادت تاجران است، و گروهى خدا را از روى ترس (از دوزخ) مي پرستند و اين عبادت بندگان است و گروهى خدا را از روى شكر(و شايستگىِ پرستش) عبادت مي كنند و اين عبادت آزادگان است كه بهترين عبادت است.

8- پرهيز از ستمكارى

جز به يكى از سه نفر حاجت مبر: به ديندار، يا صاحب مروّت، يا كسى كه اصالت خانوادگى داشته باشد.

 10- نشانه هاى مقبول و نامقبول انسانها

از دلائل نشانه هاى قبول، همنشينى با خردمندان است. و از نشانه هاى موجبات نادانى، مجادله با مسلمانان. و از نشانه هاى دانا اين است كه سخن خود را نقّادى مي كند و به حقايق فنونِ نظر، داناست.

11- نشانه هاى مؤمن

به راستى كه مؤمن خدا را نگهدار خود گرفته و گفتارش را آيينه خود، يك بار در وصف مؤمنان مي نگرد و بار ديگر در وصف زورگويان، او از اين جهت نكته سنج و دقيق است و اندازه و قدر خود را مي شناسد و از هوش خود به مقام يقين مي رسد و به پاكى خود استوار است.

12- بخل ورزى در اسلام

كسى كه با نافرماني خدا ، گِرد كسى گردد، آنچه را اميد دارد از دست رفتني تر است و از آنچه برحذر است زودتر دچارش گردد.

14- احترام به ذرّيّه زهرا(عليه السلام)

به خدا قسم من هرگز زير بار پستى و ذلّت نخواهم رفت و در روز قيامت، فاطمه زهرا پدرش را ملاقات خواهد كرد، در حالى كه از آزارى كه فرزندانش از امّت پيامبر(صلى الله عليه وآله وسلم) ديده اند به پدر خويش شكايت خواهد برد و كسى كه ذرّيّه فاطمه را آزار دهد داخل بهشت نخواهد شد.

15- فلسفه قيام

من از روى خودخواهى و خوشگذرانى و يا براى فساد و ستمگرى قيام نكردم، بلكه قيام من براى اصلاح در امّت جدّم مي باشد، مي خواهم امر به معروف و نهى از منكر كنم و به سيره و روش جدّم و پدرم على بن ابيطالب عمل كنم.

16- ما اهل بيت شايسته حكومتيم

به جان خودم سوگند، امام و پيشوا نيست، مگر كسى كه به قرآن عمل كند و راه قسط و عدل را در پيش گيرد و تابع حقّ باشد و خود را در راه رضاى خدا وقف سازد.

18- اهل بيت شايستگان حكومت

اى مردم! اگر شما از خدا بترسيد و حقّ را براى اهلش بشناسيد، اين كار بهتر موجب خشنودى خداوند خواهد بود و ما اهل بيت پيامبر، به ولايت و رهبرى، از اين مدّعيان نالايق و عاملان جور و تجاوز، شايسته تريم.

19- قيام در مقابل ظالم

هان اى مردم! پيامبر خدا فرموده است: كسى كه زمامدارى ستمگر را ببيند كه حرام خدا را حلال مي سازد و عهدش را مي شكند و با سنّت پيامبر(صلى الله عليه وآله وسلم)مخالفت مي ورزد و در ميان بندگان خدا بر اساس گناه و تجاوز عمل مي كند، ولى در مقابل او با عمل يا گفتار، اظهار مخالفت ننمايد، بر خداوند است كه او را با همان ظالم در جهنّم اندازد.

20- خشنودى خالق، ملاك رستگارى

رستگار مباد مردمى كه خشنودى مخلوق را در مقابل غضب خالق خريدند.

21- بهترين ياران

در شب عاشورا فرمود: من اصحاب و يارانى را بهتر از ياران خود نديده ام و اهل بيت و خاندانى بهتر و باوفاتر از اهل بيت خود سراغ ندارم، خداوند به همه شما جزاى خير دهد.

22- آزمودگان استوار امام(عليه السلام)

درباره اصحاب خود فرمود:به خدا قسم آنان را آزمودم، دلاور و استوارشان ديدم، به كشته شدن در ركاب من چنان مشتاقند كه طفل شيرخوار به پستان مادرش!

23- بهترين سخن تسلّى بخش

در مقام تسلّى به خواهر بزرگوارش فرمود:اهل زمين مي ميرند و اهل آسمان باقى نمي مانند و همه چيز رو به فناست، جز ذات پروردگارى كه زمين را به قدرتش آفريده، و خلق را برانگيزاند و همه به سوى او باز مي گردند، و او تنهاى يگانه است.

24- شكيبايى، پل پيروزى

به اصحاب رزمنده خود در روز عاشورا فرمود:اى بزرگ زادگان! صبر و شكيبايى ورزيد كه مرگ چيزى جز يك پُل نيست كه شما را از سختى و رنج عبور داده به بهشت پهناور و نعمتهاى هميشگى آن ميرساند.

25- فرجام دنيا

بندگان خدا! از خدا بترسيد و از دنيا برحذر باشيد كه اگر بنا بود همه دنيا به يك نفر داده شود و يا يك فرد براى هميشه در دنيا بماند، پيامبران براى بقا سزاوارتر بودند و جلب خشنودى آنان بهتر و چنين حكمى خوش آيندتر بود، ولى هرگز! زيرا خداوند دنيا را براى فانى شدن خلق نموده كه تازه هايش كهنه و نعمت هايش زايل خواهد شد و سرور و شادىاش به غم و اندوه مبدّل خواهد گرديد، منزلى پست و خانه اى موقّت است، پس براى آخرت خود توشه اى برگيريد. و بهترين توشه آخرت تقواست، از خدا بترسيد، باشد كه رستگار شويد.

26- مقاومت مردانه

«لا وَاللّهِ لاأَعْطيهِمْ بِيَدى إِعْطاءَالذَّليلِ وَ لا أَفِرُّ مِنْهُمْ فِرارَ الْعَبيدِ.»

نه به خدا سوگند، نه دست ذلّت در دست آنان مي گذارم و نه مانند بردگان از صحنه جنگ در برابرشان فرار مي كنم.

27- آثار غذاى حرام

در روز عاشورا خطاب به سپاه ظلم فرمود :واى بر شما چرا ساكت نمي شويد، تا گفتارم را بشنويد؟ همانا من شما را به راه هدايت و رستگارى فرا مي خوانم، هر كس از من پيروى كند سعادتمند است و هر كس نافرماني ام كند از هلاك شدگان است، شما همگى نافرماني ام مي كنيد و به سخنم گوش نمي دهيد، آرى در اثر هداياى حرامى كه به شما رسيده و در اثر غذاهاى حرامى كه شكم هايتان از آنها انباشته شده، خداوند اين چنين بر دلهاى شما مُهر زده است!

28- هيهات كه زير بار ذلّت روم!

«أَلا إِنَّ الدَّعِىَّ بْنَ الدَّعِىَّ قَدْ رَكَزَ بَيْنَ اثْنَتَيْنِ بَيْنَ السِّلَّةِ وَ الذِّلَّةِ وَ هَيْهاتَ مِنَّا الذِّلَّةُ يَأْبَى اللّهُ لَنا ذلِكَ وَ رَسُولُهُ وَ الْمُؤمِنُونَ وَ حُجُورٌ طابَتْ وَ طَهُرَتْ وَ أُنـُوفٌ حَمِيَّةٌ وَ نُفُوسٌ آبِيَـةٌ مِنْ أَنْ نُؤْثِرَ طاعَةَ اللِّئامِ عَلى مَصارِعِ الْكِرامِ.»:

آگاه باشيد كه فرومايه، فرزند فرومايه، مرا در بين دو راهىِ شمشير و ذلّت قرار داده است و هيهات كه ما زير بار ذلّت برويم، زيرا خدا و پيامبرش و مؤمنان از اين كه ما ذلّت را بپذيريم دريغ دارند، دامنهاى پاك مادران و مغزهاى با غيرت و نفوس با شرافت پدران، روا نمي دارند كه اطاعت افراد لئيم و پست را بر قتلگاه كريمان و نيك منشان مقدّم بداريم.

29- خشم الهى بر يهود، مجوس و دشمن اهل بيت(عليه السلام)

خشم خداوند بر يهود آن گاه شدّت گرفت كه براى او فرزندى قرار دادند، و خشمش بر نصارى وقتى شدّت يافت كه براى او قائل به خدايان سه گانه شدند، و غضبش بر مجوس آن گاه سخت شد كه به جاى او آفتاب و ماه را پرستيدند، و خشمش بر قوم ديگرى آن گاه شدّت يافت كه بر كشتن پسرِ دخترِ پيامبرشان هماهنگ گرديدند.

30- اگر دين نداريد، لااقل آزاد باشيد

«يا شيعَةَ آلِ أَبى سُفْيانَ إِنْ لَمْ يَكُنْ لَكُمْ دينٌ وَ كُنْتُمْ لا تَخافُونَ الْمَعادَ فَكُونُوا أَحْرارًا فى دُنْياكُم وَ ارْجِعُوا إِلى أَحْسابِكُمْ إِنْ كُنْتُم عَرَبًا كَما تَزْعَمُونَ.»:

اى پيروان خاندان ابوسفيان! اگر دين نداريد و از روز قيامت نمي ترسيد لااقلّ در زندگى دنياتان آزادمرد باشيد، و اگر خود را عرب مي پنداريد به نياكان خود بينديشيد.

31- پيشى گيرنده در آشتى

«أَيُّما إِثْنَيْنِ جَرى بَيْنَهُما كَلامٌ فَطَلَبَ أَحُدُهُما رِضَا الاْخَرِ كانَ سابِقُهُ إِلَى الْجَنَّةِ.»:

هر يك از دو نفرى كه ميان آنها نزاعى واقع شود و يكى از آن دو رضايت ديگرى را بجويد، سبقت گيرنده، اهل بهشت خواهد بود.

32- ثواب سلام

«لِلسَّلامِ سَبْعُونَ حَسَنَةً تِسْعٌ وَ سِتُّونَ لِلْمُبْتَدِءِ وَ واحِدَةٌ لِلرّادِّ »:

سلام كردن هفتاد حسنه دارد، شصت و نُه حسنه از آنِ سلام كننده و يكى از آنِ جواب دهنده است.

33- رضاى خدا، نه هواى مردم

«مَنْ طَلَبَ رِضَا اللّهِ بِسَخَطِ النّاسِ كَفاهُ اللّهُ أُمُورَ النّاسِ، وَ مَنْ طَلَبَ رِضَا النّاسِ بِسَخَطِاللّهِ وَكَلَهُ اللّهُ إِلَى النّاسِ.»:

هر كس رضاى خدا را به غضب مردم بجويد، خدا او را از كارهاى مردم كفايت مي كند، و هر كس خشنودى مردم را به غضب خدا بجويد، خدا او را به مردم واگذارد.

34- ويژگيهاى حضرت مهدى(عليه السلام)

«تَعْرِفُونَ الْمَهْدِىَّ بِالسَّكينَةِ وَ الْوَقارِ وَ بِمَعْرِفَةِ الْحَلالِ وَ بِحاجَةِ النّاسِ إِلَيْهِ وَ لا يَحْتاجُ إِلى أَحَد.»:

درباره حضرت مهدى(عليه السلام) فرموده:شما مردم، آن حضرت را به داشتن آرامش و متانت و به شناخت حلال و حرام و به رو آوردن مردم به او و بي نيازى او از مردم مي شناسيد.

35- رؤياى دنيا

«وَ اعْلَمُوا أَنَّ الدُّنْيا حُلْوُها وَ مُرُّها حُلْمٌ وَ الاِْنْتِباهُ فِى الاْخِرَةِ.»

بدانيد كه دنيا شيرينى و تلخي اش رؤيايى بيش نيست، و آگاهى و بيدارى واقعى در آخرت است.

36- پرهيز از كلام پست و سبك

«لا تَقُولُوا بِأَلـْسِنَتِكُمْ ما يَنْقُصُ عَنْ قَدْرِكُمْ.»:

چيزى به زبانتان نياوريد كه از ارزش شما بكاهد.

37- جاودانگى در مرگ با عزّت

«لَيْسَ الْمَوْتُ فى سَبيلِ الْعِزِّ إِلاّ حَياةً خالِدَةً وَ لَيْسَتِ الْحَياةُ مَعَ الذُّلِّ إِلاَّ الْمَوْتُ الَّذى لا حَياةَ مَعَهُ.»:

مرگ در راه عزّت جز زندگى جاويد، و زندگى با ذلّت جز مرگ بىحيات نيست.

38- حرمت حيله و نيرنگ

«وَ الْخَدْعُ عِنْدَنا أَهْلَ الْبَيْتِ مُحَرَّمٌ.»:

حيله و نيرنگ نزد ما اهل بيت حرام است.

39- مرگ، پديده گريبانگير

«خُطَّ الْمَوْتُ عَلى وُلْدِ آدَمَ مَخَطَّ الْقِلادَةِ عَلى جيدِ الفَتاةِ وَ ما أَوْلَهَنى إِلى أَسْلافى إِشْتِياقَ يَعْقُوبَ إِلى يُوسُفَ.»:

قبل از حركت از مكّه به سوى عراق در ميان جمعى از بنىهاشم فرمود:مرگ گردنگير فرزندان آدم است; همچون گردنبند بر گردن دختر جوان، و من مشتاق ديدن گذشتگانم هستم، مانند اشتياقى كه يعقوب به ديدن يوسف داشت.

40- انديشه پايان كار

حضرت در مسير حركت به جانب كوفه فرموده است:

زندگى دنيا گرچه نفيس و پربهاست،ولى پاداش خدا در جهان ديگر بالاتر و پربهاتر است.

 و اگر سرانجامِ جمع آورى مال و ثروت، ترك نمودن آن است،پس نبايد مرد براى آن بخل ورزد.

 و اگر روزى هاى بندگان، تقسيم و مقدَّر شده است،پس كمىِ حرصِ مرد در كسب، زيباتر.

و اگر بدن ها براى مرگ آفريده شده است،پس كشته شدن مرد در راه خدا چه بهتر.

و درود بر شما اى خاندان پيامبر،كه من به زودى از ميان شما كوچ خواهم كرد.

السلام علیک یا اباعبدالله
وعلی الارواح التی حلّت بفنائک
علیک منّی سلام الله
ابدا مابقیتُ و بقیَ الیلِ و نهار
ولا جعل الله الآخر العهد منّ الزیارتکم

اطلاعات و عملکرد وبلاگ دهستان  قاهان

ادرس وبلاگ دهستان قاهان         http://qhahan.blogfa.com/

با و سلام و احترام خاص به تک تک عزیزان رویت کننده این وبلاگ .

با توجه به نزدیک یک سال از راه فعالیت  این وبلاگ بر ان شدم تا به طور خلاصه

 موضوعا ت کارشده ولینک های مفید ومنتخب (پیوندها) وبلاگ را بنویسم تا عزیزان مراجعه کننده بهتر بتوانند از موضوعات ولینکها بهربرداری کنند.

از تمامی دوستان و عزیزانی که به این وبلاگ  سر زدن و ما را از انتقادات و پشنهادهای

خود بهره مند کردند کمال تشکر دارم .  

و امیدوارم برای هرچه بهتر شدن مطالب من را در اینده  یاری نمائید .

  لینک ها (پیوند ها)